شهید بهشتی
وابستگی اقتصادی؛ شدیدترین و ریشهدارترین وابستگی هاست. در طول ماههای نزدیک به پیروزی انقلاب و ماههای بعد از پیروزی، مکرر این نمایندگان سیاسی کشورهای دیگر می آمدند و میگفتند خوب حالا بالاخره مناسبات اقتصادی با ما خواهید داشت یا نه؟ ما هم همیشه یک جواب داشتیم، میگفتیم البته ما مناسبات اقتصادی خواهیم داشت، ولی یک شرط دارد؛ شرطش این است که استقلال کامل ما رعایت شود؛ بدین معنا که آن چیزی که ما به آن نیاز داریم میخریم، نه آنی که شما میخواهید به بازارهای ما تحمیل کنید.
ما البته در دنیا که نمیتوانیم برای خودمان منزوی باشیم، ما با دنیا رابطه اقتصادی خواهیم داشت، اما رابطه برابر، مخصوصا روی این کلمه برابر تکیه میکردیم. ما هر جا دیدیم چیزی لازم داریم و به قیمت ارزان، خوب و متناسب عرضه میکنند آنجا میرویم و میخریم.
اگر این نوع رابطه اقتصادی را شما خوش دارید، برای ما مطلوب است، ولی بیش از این نه، حاضر نیستیم یک دانه میخ بهصورت تحميل اقتصادی بر بازارمان بخریم و چون میخواهیم روی پای خودمان بایستیم، از این به بعد هم تولیدات داخلی خودمان را بهصورت روزافزون بالا میبریم، آن هم تولید واقعی، نه تولید مونتاژی. ما صنایع تولیدی واقعی را در خط نیازمندیهای واقعیمان بالا میبریم و میخواهیم روی پای خودمان بایستیم.
سخنرانیها و مصاحبههای آیتالله شهید دکتر سید محمد حسینی بهشتی، ج۲، ص۳۱۸